Annemi, kapanmak üzere olan gözkapaklarımın arasından, bulanık bir gölge gibi görürüm. Geceleri ipekten bir ninnisini örter üstüme annem, uyurum.

Rüyalarımda uçsuz bucaksız maviler görürüm, sonsuz yeşillikler içinde yürürüm. Yağmurlarda ıslanırım bazen, sonra bir kuytuda yağmur damlalarının bir yaprağın üstünden kayışını seyrederim. Üşürüm, biraz sonra kendimi sıcacık bir güneşin altında bulurum. İşte bu anda, gecenin en koyu zamanında annem odamdadır, üşümeyeyim diye gecenin bir yarısı üstümü örtmektedir, ısınırım.

Sabahları uyandığımda penceremden güneşi görürüm. Her şey aydınlık, apaydınlıktır dışarıda. Çiçekler de benim gibidir, uyanmaktadır. Kuşlar, çocukların penceresine konmaktadır, arılar çiçeklerin üzerinde uçmaktadır. Sonra annem girer odama, beni yanına çağırır. O an düşünürüm, annem olmasa, onun sevgisi olmasa bu kadar güzel olur muydu penceremden görünenler… Kalkarım, annemin aydınlattığı evimizin içinde, şükrederim.

Okula giderim, öğrenirim. Her sabah, kapıdan el sallar annem. Her akşam yine o kapıda karşılar beni. Öğrenmek nedir, neyi öğrenmelidir? Annem benim ilk öğretmenimdir. O bana sevgiyi öğretmiştir, sevmeyi öğretmiştir. Güzelliğin kaynağı gül’ü öğretmiştir. Böyle severim, okulu arkadaşlarımı. Gündüz, okulumda annemin izi hep önümdedir.

Oyun oynarım, sokaklarda koşarım. Bir uçurtmanın peşinde koşarken düşerim. Acıyan, kanayan dizime bakarım, bir de annemin yüzüne. Sanki onun dizi kanamıştır sokakta. Annemin yüzüne bakarım. Azalır acılarım.

“Uyusun da büyüsün” diye ninniler söyler annem. Uyurum, büyürüm. Ne kadar büyüsem de annemin sesi hep kulaklarımda, annemin elleri hep başımdadır.

Annem, geceleri benim için uyumayandır.
Üşüdüğümde üstümü örtendir anne.
Parmağıma diken batsa canı acıyandır.
Beni bir ömür boyu kalbinde taşıyandır.
Annem, her mevsim, her gün annemdir.
Annem, bir tanemdir.

Sayı:	206
Bölüm:	Arkadaşımdan